Ervaringen

Halverwege 2010 ging het niet goed met mij. Ik wist echt niet meer wat ik kon doen om mezelf beter te laten voelen. Ik was het contact met mezelf kwijt. Ik was fysiek aanwezig, deed wat ik moest doen, maar ik zat compleet vast in gedachten en bijbehorende emoties. Ik at, werkte, vluchtte weg uit mijn huis als het eenmaal avond was en sliep uit pure vermoeidheid. Dit kwam voort uit een nare, persoonlijke ervaring die een half jaar daarvoor had plaatsgevonden. Ik kon niet uit het negatieve cirkeltje komen. Vanuit een impuls googelde ik op 'haptotherapie' en kwam ik op de website van Dominique terecht. Na het lezen van haar site belde ik haar meteen op. Een week later zat ik bij haar in de praktijk voor een kennismaking. Die kennismaking verliep heel fijn. Ik was zo blij dat ik de problemen die ik ervaarde met haar kon delen, dat er iemand was die mij kon helpen. Ik kon alles zeggen: gedachten en gevoelens die ik had weggestopt, mocht ik bij Dominique zomaar uiten. Dat was wennen, maar omdat alles in vertrouwen gaat, durfde ik steeds meer te laten zien.

Ik ben Dominique dankbaar, maar ook mezelf. Dominique heeft me zo goed geholpen om het contact met mezelf weer terug te vinden en daar ook uiting aan te geven. Ik ben mezelf dankbaar dat ik de stap heb genomen om naar haar toe te gaan en dat ik, na een niet altijd even makkelijke weg, eindelijk begreep wat ze me liet voelen en liet zien. Ze heeft me in laten zien dat ik aan het rouwen was om datgene wat ik verloren was. Gaandeweg werd ook duidelijk dat ik mezelf jarenlang niet goed heb gekend, dat ik mijn grenzen omwille van anderen heb laten vervagen. Ze laat dat zien aan de hand van oefeningen. Nog steeds heb ik er baat bij en zoek ik haar op als ik het kwijt raak. Het verschil met de eerste sessies is, is dat ik het goede gevoel nu langer bij me kan houden. Het sterkt me elke keer weer. Ik leer er elke keer nog van. Ik had een 'laat maar'-gevoel gecreëerd, waar ik soms nog wel eens in terug val. Mensen op afstand houden, dat is wat ik soms veilig vind, maar ik leerde in de therapie voelen dat ik dat helemaal niet wil. Ik wilde aandacht, gezien worden, getroost worden, nieuwe vriendschappen aangaan, boos kunnen worden, weer springen, dansen, lachen, vrolijk zijn!

Lieve Dominique, dit stukje heb ik vooral geschreven voor de mensen die misschien nét dat ene zetje nodig hebben om jou te bellen voor een afspraak. Ik hoop van harte dat degene die dit leest, jou ook daadwerkelijk gaat bellen. Maar ik vind ook dat heel de wereld mag weten dat ik je heel erg dankbaar ben voor alle inzichten die je mij hebt gegeven. Door jou ben ik weer bij mijn gevoel gekomen, bij mijn verlangens, behoeften en ook vooral mijn positiviteit. Ik durf weer te luisteren naar mezelf en op mezelf te vertrouwen. Het is een ontzettend geruststellende gedachte dat je altijd bereid bent om te helpen, dat daar maar één mailtje of telefoontje tussen zit. Dank je wel.

Anoniem

------------------------------------------------------------

Hoi Dominique,

We zouden je nog laten weten hoe het afgelopen was met de draaiing. Helaas is de draaiing niet gelukt en plannen we dinsdag een keizersnede in voor de week erop, want keizersneden plannen ze in de 39e week. Ik denk dat we dan niet meer komen voor een behandeling, tenzij ze nu ineens terugdraait en ik weer alle mogelijkheid heb tot een normale bevalling.

Ik heb wel veel gehad aan je oefeningen. Tijdens het draaien probeerde ik op mijn adem te letten zoal we geoefend hadden. Ook Patrick hielp me er erg bij door mij rustig te praten en tegelijk tegendruk te geven op mijn voet toen het draaien even erg pijnlijk werd. Ik probeerde bewust door de pijn heen te gaan en naar Patrick hand toe te gaan. Dus tijdens het draaien en eigenlijk ook ervoor heeft t me veel opgeleverd al. Daarna een infuus gehad met baarmoederverslappers en dat infuus vond ik ook wel erg eng. Ik heb zelf aangegeven bij de zuster dat ze precies moest zeggen wat ze deed en ook als ze bijna klaar was dat ze dat moest aangeven, zodat ik wist dat het achter de rug was bijna. Ik heb ook gevraagd of ze tegen me wilde zeggen dat ik rustig moest doorademen op het moment dat ik misschien paniekerig zou worden. Zonder jouw hulp bij hapto zou ik dit ook niet zo goed bij haar aangegeven hebbenen alleen maar mijn mond hebben gehouden omdat ik dacht dat ik niet zo'n ' mietje' moet zijn. Maar nu durf ik het wel aan te geven omdat ik weet dat ik het nodig heb en kan dat nu ook van mezelf accepteren, dus dat is wel heel fijn.

Nu de ruggenprik schijnt mee te vallen, maar heb er wel vertrouwen in dat ik op dat moment gewoon dezelfde techniek kan inzetten. En een ruggenprik doet altijd minder zeer dan een wee op zijn ergst, dus dat stelt me wel gerust.

Sowieso zijn de technieken die ik bij je heb geleerd altijd goed om te weten, zelfs als je een teen stoot of wanneer ik nog eens in aanraking kom met artsen en er gebeuren voor mij spannende dingen. Kortom was ik wel trots op mezelf dat ik die draaipogingen een aantal keer heb laten proberen zonder dat ik al eerder riep: we stoppen ermee. Dus dat was wel een overwinning.

Ontzettend bedankt voor je hulp de afgelopen tijd en de leuke spontane manier waarop je behandelt. Mocht ik in de toekomst misschien zwanger zijn van een 2e, dan zullen we zeker terugkomen.

Anne en Patrick

------------------------------------------------------------

Yvonne:

Lieve Dominique,

Bij deze wil ik je met mijn hele hart = gevoel ;-) bedanken voor je supergoede therapie/behandelingen.
Bij jou voelde ik me direct thuis; ik kon alles met je delen.

Na een lange zoektocht en de ene therapie na de andere therapie ondergaan te hebben, waardoor mijn klachten helaas niet afnamen, kwam ik uiteindelijk bij jou terecht.
Wat was ik een eind van mezelf afgedwaald........

Jij hebt me geleerd veel meer naar mijn gevoel te luisteren en stukken minder naar mijn te grote verantwoordelijkheids- en plichtsgevoel.

Door de sessies bij jou kwamen er een heleboel gebeurtenissen naar boven “borrelen”, waaruit bleek dat dat mijn grootste valkuil was: dat grote verantwoordelijkheids- en plichtsgevoel en altijd maar de ander “het naar de zin willen maken”.
Want door het altijd maar luisteren en gehoor daaraan geven kwam ik geestelijk en lichamelijk in de problemen, en niet zo zuinig ook.

Mede dankzij jou kijk ik nu heel anders tegen/naar een aantal belangrijke zaken in mijn leven. Het geeft me veel meer ruimte om mezelf te worden/blijven/zijn.

Jouw advies om naar een mesologe te gaan, heb ik ook opgevolgd, waardoor ik o.a. helemaal van mijn migraine af ben. Ook daar ben ik je heel erg dankbaar voor. J

Bedankt Dominique, voor je wijsheid, geduld, inzicht en inlevingsvermogen.
Je bent een KANJER.

Een dankbare Yvonne

------------------------------------------------------------

Anoniem:

Ik wil graag mijn ervaringen met de haptotherapie van Dominique delen. Hiermee geef ik meteen aan wat voor mij de belangrijkste ontdekking is geweest. Plezier beleven aan het in contact zijn met anderen zonder mezelf te verliezen.

Wat daaraan vooraf ging: ik voelde me uitgeput, maar ik voelde ook dat het tij te keren was. Ik had daar wel hulp bij nodig en het liefst concreet en effectief. Ik wist ongeveer wat haptotherapie inhield en heb Dominique gebeld. Na het intakegesprek was ik enthousiast. We gingen werken aan de doelen grenzen stellen, mezelf uitspreken, mezelf zeker voelen en nog wat van die “oude koeien” . Vol goede moed ging ik in het dagelijks leven mezelf stilzetten, checken wat ik voelde, rust nemen, zeggen wat ik dacht, hulp vragen, in contact blijven met anderen, bij mezelf blijven. Lange tijd probeerde ik, maar liet het varen als ik het te druk had, moe was, liever boos wilde zijn.

Toen kwam de tweede ontdekking. Wanneer je eerlijk en direct bent leef je veel makkelijker. En juist door deze directheid kun je veel milder voor jezelf en anderen zijn. De concrete behandeling d.m.v. aanraking is confronterend en daarmee heel helder. Na een aantal maanden voelde ik dat ik mijn basis, die ik even kwijt was, weer had gevonden en vertrouwde ik mezelf weer zo goed dat ik wilde stoppen met de behandeling. Nu weer een aantal weken later en bovenstaande teruglezend zie ik aan de woorden die ik kies dat ik er weer ben.

------------------------------------------------------------

Mirella:

‘Ik ben mezelf geworden, meer wil ik niet zijn’.

Zwangerschapshaptotherapie, mooi woord voor galgje, maar zo kwam ik met het mooie fenomeen haptonomie in aanraking.

Ik was zwanger en zag in een blad over zwangerschap iets over cursussen staan. Ertussen stond de naam haptonomie. Geen idee wat het betekende, maar het sprak me gek genoeg meteen aan. Ik ging op onderzoek uit, en mijn gevoel klopte meteen, dit paste bij mij! Al die andere cursussen met groepjes vond ik maar niets. Er bleek in Roosendaal een haptotherapeute te zitten. Ik mailde en met 20 weken maakten we een afspraak. Het bleek nog volledig vergoed te worden door onze zorgverzekering. Maar goed, ik heb er zoveel aan gehad, dat ik het gerust ervoor over had gehad het zelf te betalen.

Mensen in mijn omgeving vroegen wat het inhield, dat vond ik moeilijk uit te leggen, ik denk dat je haptonomie vooral moet ervaren. Maar ik ga het toch proberen.

Wat mij zo aanprak was de individuele begeleiding, en wat ik nog belangrijker vond, met de partner erbij! Bij de overige cursussen is het vooral alleen op de vrouw gericht. Nu werd de man erbij betrokken! Er komt toch al zo veel op mij af, en zo voelde ik me gesteund, konden we het samen beleven. Ik zou al contact kunnen maken met de baby in mijn buik, wat later tijdens de hechting positief zou zijn, dat vond ik heel mooi.

Wat mij nog bijstaat, is een stuk dat ik las over het begin van de haptotherapie. Dat het eigenlijk jammer is dat deze therapie ooit in het leven is geroepen. Dat we als het ware het contact met ons gevoel, met onszelf, kwijt zijn geraakt en via haptonomie weer terug kunnen vinden. Iets wat eigenlijk natuurlijk is, maar wat we verleerd hebben. Ook het aanraken is in deze maatschappij steeds minder geworden, bijvoorbeeld even een hand op iemands schouder leggen.  Haptonomie brengt je weer in contact met jezelf. Ook dit sprak me erg aan.

Ik weet nog hoe ik binnenwandelde de eerste keer bij Dominique in de praktijk. Wat nerveus, maar nieuwsgierig. Mijn eerste indruk van Dominique was meteen spontaan, positief, vrolijk, vriendelijk en open. Ik keek in de eerste instantie argwanend naar de materialen die ik in mijn ooghoeken zag. Ik wist toen nog niet dat het hulpmiddelen waren. Zo zag ik grote bal en een tol, en in het midden een soort massagestoel. Na een introductie gingen we meteen aan de slag. Er werd meteen aandacht besteed aan hoe ik mij meer op mijn gemak kon voelen en meer kon ontspannen. Ik mocht zelf alles aangeven, wat ik wel wilde, wat niet, en hoe het voelde. Er werd naar mij persoonlijk gekeken. Ik begon me al snel te ontspannen.

Mijn partner leerde hoe hij mij kon ondersteunen in de zwangerschap, de bevalling en de kraamtijd. We leerden contact te maken met de baby. De baby kwam er niet aan, hij was er nu al. Iets wat ik heel mooi vond. Met mijn handen kon ik echt contact leggen met de baby! Ik leerde me te ontspannen, op mezelf te kunnen vertrouwen, maar ook praktische dingen rondom de bevalling en om te gaan met pijn.

Na de laatste sessie namen we afscheid en konden we altijd nog na 6 weken een afspraak maken met z’n drieën. Wat ik een geruststellend idee vond. Dit hebben we ook gedaan, en dat maakte de cursus voor mij echt af.

Ondertussen kende ik Dominique dus, en haar manier van werken. Ik kampte met wat problemen in mijn leven en besloot samen met haar om alleen in haptotherapie te gaan. Het was zo leerzaam, maar ook confronterend.  Ik noem het een wondertherapie, omdat door kleine oefeningen te doen er ontzettend veel uitkwam, waar ik direct mee aan de slag kon in mijn dagelijkse leven.  Ik vond het heel fijn dat ik zelf de afspraken mocht plannen. Zo plande ik eerst de afspraken dicht bij elkaar en merkte ik na verloop van tijd dat ik best langer ertussen kon laten zitten.

Ik leerde naar mijn gevoel te luisteren, en er wat mee te doen. Ik leerde veel over mezelf, wie ben ik en wat wil ik? Het voelde heel erg bevrijdend voor mij om mezelf te mogen zijn! In alle situaties. Ik kwam erachter wat ik wilde in het leven. Maar ook waar ik tegenaan liep en hoe ik dat kon oplossen. Het wordt je niet voorgeschoteld zoals ik eerder in gesprekstherapie  had ervaren, maar je ervaart het zelf, en komt zelf achter wat je kunt doen onder een veilige begeleiding. Ze laat jouw als het ware inzien wat je kunt doen door bepaalde vragen te stellen. Ik kwam erachter dat ik me vaak benauwd kon voelen in situaties en soms juist alleen. Ik leerde te grenzen stellen. Ik leerde nog veel meer, eigenlijk elke keer als ik van de therapie vandaan kwam, kon ik verder met van alles.

Klinkt het nog wat vaag? Misschien verduidelijkt een voorbeeld meer. Al is de therapie op de persoon afgesteld. Er word op dat moment gekeken wat er bij die persoon uitkomt.

Ik stond te stuntelen op een tol. Ik dacht meteen dat Dominique zou verwachten dat ik het meteen stevig kon staan. Pats! Meteen iets wat veel in mijn leven voorkomt. Wat zouden ze van mij verwachten?  Ze vertelde me dat ik geen steun zocht, ik had de op de tafel kunnen steunen, of haar kunnen vragen om hulp. Pats! Ik zocht in het dagelijkse leven ook weinig steun, die ik wel kon gebruiken, en mocht vaker bij anderen steun gaan zoeken. Ik voelde me onrustig, en dit was duidelijk te zien omdat ik, zo vertelde ze later in de therapie toen ik het wel rustig met steun op de tol kon staan, je alleen op de tol kan staan als je rustig bent. Het leek zo maf om op dat ding te gaan staan, maar wat komt er veel uit! En dat was met alle oefeningen zo (bijvoorbeeld wat nabijheid of afstand van een persoon met je doet, aanraken). Soms wilde ik alleen maar praten, soms wilde ik ervaren, soms advies, het kon allemaal.

Ik ben inmiddels ‘klaar’ met de therapie, maar ik weet dat de deur altijd open staat. Ik heb zelf aangevoeld en besloten dat ik het zelf verder kan, dat geeft mij vertrouwen in mezelf.

 Ik ben Dominique ongelooflijk dankbaar voor haar hulp en steun en al hetgeen ik geleerd heb. Ik leer nog altijd verder, maar nu met vertrouwen en als mezelf. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld dat mijn passie schrijven is, waar ik nu steeds meer mee doe. Ik luister naar mijn gevoel en doe er wat mee.

Ik ben mezelf geworden, meer wil ik niet zijn.

------------------------------------------------------------

Verwaarloosde tranen
Ontsnappen door een diepe zucht
De teleurstelling en onzekerheid
Nemen mijn emoties mee op de vlucht

Luisterend naar mezelf
Zijn wensen en dromen voor mij zo onbekend?
Een uitvlucht uit onmacht
Daar is mijn ‘ik’ aan gewend

Een weggestopt leven
Niet bij zonder genoeg en waardevol
Klimmend uit mijn oude ruïne
Kruip ik langzaam naar mijn nieuwe rol

Vallen en opstaan
Dat maakt mij soms vermoeid
Gooi nieuwe kansen voor mij open
Zorg dat mijn leven me weer boeit!

Herstel en vernieuw
En maak alles wakker met de tijd
De kennis en doorzettingsvermogen
Is de liefde die mij begeleid

Verwaarloosde tranen
Reageren ineens geëmotioneerd
Keert mijn gevoel terug in mijn hart
Dat is het belangrijkste wat ik heb geleerd.

R. Poppelaars

------------------------------------------------------------

Richard:

Een onvergetelijke reis….

Naarmate ik steeds slechter in mijn vel ging zitten en zelfs tot in Australië aan toe met mezelf werd geconfronteerd, kon ik er niet langer meer onderuit. Hoe ver ik ook vluchtte, het tobben werd steeds erger en de enige mogelijkheid die overbleef was het beginnen aan de engste reis die er bestaat: het afleggen van de weg naar binnen, het onderzoeken en verbeteren van je gevoel. Deze reis heeft iets van het geblinddoekt lopen op een onbekende weg in een onbekende omgeving, waarbij je dus echt niet weet wat je te wachten staat! Op dat moment heb ik contact gezocht met Dominique. Haptotherapie, oftewel het leren voelen, bleek voor mij te werken en Dominique kon mij als een soort ervaren reisleidster begeleiden. Ze biedt als vertrouwenspersoon en professioneel hulpverlener een veilige omgeving waarin je moeilijke punten kunt bespreken, ervaren en kunt oplossen. Een behandelingssessie heeft iets van het bijkomen in een rustig cafeetje tijdens een moeilijke en enerverende reis om met een ervaren reisleidster de opgedane ervaringen te bespreken, andere ervaringen, mogelijkheden en tips te verkrijgen en hulp te krijgen bij het uitstippelen van het volgende stuk op de route. Hierbij houd je uiteraard zelf de touwtjes in handen, blijf je zelf verantwoordelijk voor wat er onderweg allemaal gebeurt en bepaal je zelf hoe lang je ermee doorgaat. Hoewel het niet altijd leuk was en er zeker ook momenten zijn geweest dat ik wilde stoppen, ben ik achteraf blij dat ik de ‘reis’ afgemaakt heb. Nu, terugkijkend naar de situatie in het begin, heb ik veel meer zelfkennis, ben ik veel ervaringen rijker en kan ik met een veel beter gevoel dan voorheen weer verder op pad!

Dominique, bedankt!!

------------------------------------------------------------

Hans:

Het was voor mij een verademing dat ik na jaren van omzwervingen door de reguliere geneeskunde bij haptotherapeute Dominique terecht kwam. Ik voldeed zo’n beetje aan alle klachten die in het rijtje van de lichamelijke klachten voorkomen met een ook zeer hoge mate van stress.

Gelukkig heb ik een huisarts die meedenkt met de gevoelens van zijn patiënt en mij zodoende doorverwees naar een haptotherapeut. In de huisartsenpraktijk is gewoonweg een tijdgebrek om goed in te spelen op emotionele en mentale problemen van de patiënt. Veelal wordt dan de oplossing gezocht in het (on)nodige medicijngebruik.

Fijn was het dan ook dat ik bij Dominique mijn hele verhaal, zij het zeer emotioneel, kon vertellen en dat ik ook direct voelde dat het ook echt over kwam en dat zij er “iets” mee kon.

Na een in het begin een hoge frequentie van sessies werd dat naar mate de tijd verstreek meer en meer teruggebracht. Doordat er in mijn situatie van buitenaf steeds weer werkgerelateerde negatieve invloeden kwamen kon ik met Dominique ook hier direct mee aan de slag. Dit gebeurde door mij te laten zien en vooral te laten voelen welke mogelijkheden ik had en heb.

Ik kan niet zeggen dat het allemaal heel makkelijk is gegaan. Je geeft heel veel van jezelf. Maar zonder dat het voor mij vervelend is geworden ben ik toch behoorlijk lang in therapie met daarbij voor mij een steeds beter gevoel.

Het omgaan met de moeilijke werksituatie is nagenoeg afgesloten en ik zit nu dan ook in een afbouwfase. Dit heeft een groot nadeel. De band die je met elkaar hebt opgebouwd moet weer worden beëindigd. Ook al kan ik altijd een beroep doen op Dominique het blijft toch aanvoelen als een afscheid. Het was zo vertrouwd geworden dat ik echt vrijuit kan praten en mijn gevoelens mag tonen.

Maar de andere kant is dat ik weer grotendeels zelf met mijn gevoelens kan omgaan en dat ik ook zelf aan de rest van mijn herstel kan werken. Ik ben nu in staat vrij duidelijk aan te geven hoe ik mij voel en hoe ik het zou willen hebben.

In samenspel met mijn gezin, vrienden en familie ga ik weer een leuke toekomst tegemoet.

Dominique bedankt.

------------------------------------------------------------

Jeannette:

Verbazend goed bevallen. Na enige scepsis in het begin een wonderbaarlijke verandering en na de terugval van afgelopen kerst weer een snel herstel.

------------------------------------------------------------

Marloes:

Beste Dominique
De sint zat te denken
Wat hij jou moest schenken
Want dat had je wel verdient
Jij was dit jaar Marloes haar grote vriend
Ze was blij met jouw luisterend oor
Daar krijg je nu iets lekkers voor
Mensen helpen is jouw specialiteit
Daar raak je heel wat tijd mee kwijt
Voor je hulp dankjewel
We moeten weer naar Spanje toe, en snel

Groetjes van de Sint en zijn pieten en oja, hoefjes van Americo!

Klik hier voor de afbeelding (PDF bestand)

------------------------------------------------------------